ตอนที่ 1ที่นั่งของคนอื่น
ลมพัด · 14 พ.ย. 2569 · อ่านประมาณ 9 นาที
พิมพ์ดาวอุ่นแกงจืดเป็นครั้งที่สามตอนสองทุ่มสิบเจ็ดนาที
ครั้งแรกตอนหกโมงครึ่ง ก่อนเวลาที่ธามบอกว่าจะกลับบ้านครึ่งชั่วโมง ครั้งที่สองตอนหนึ่งทุ่มยี่สิบ หลังเธอส่งข้อความถามว่าใกล้ถึงหรือยัง
ครั้งที่สาม เธอไม่ได้ส่งข้อความแล้ว
ในห้องอาหารมีเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบา ๆ เทียนสีขาวสองเล่มยังไม่ได้จุด พิมวางกล่องไม้ขนาดเท่าฝ่ามือข้างจานของสามี ก่อนหยิบกลับมาเปิดดูอีกครั้งทั้งที่รู้ว่าข้างในมีอะไร
ปากกาหมึกซึมสีดำอยู่บนผ้ากำมะหยี่ ปลายด้ามสลักชื่อเขาเป็นตัวอักษรเล็ก ๆ
เธอเก็บเงินจากการรับแก้แบบตอนกลางคืนอยู่เกือบสองเดือนกว่าจะซื้อได้
ธามมีปากการาคาแพงกว่านี้หลายด้าม แต่ด้ามนี้เป็นรุ่นที่เขาเคยหยุดมองหน้าร้านตอนเดินผ่านด้วยกันเมื่อปลายปีที่แล้ว
เขาคงจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยบอกว่าชอบ
พิมจำได้
เสียงรถแล่นเข้ามาทำให้เธอปิดฝากล่องทันที เธอเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน จัดช้อนที่วางตรงอยู่แล้วอีกครั้ง แล้วเดินออกไปหน้าบ้าน
ธามลงจากรถพร้อมโทรศัพท์แนบหู
เสื้อเชิ้ตของเขายับตรงข้อศอก เนกไทคลายลงเล็กน้อย เขามองมาทางเธอและยกนิ้วชี้เป็นสัญญาณให้รอ ก่อนเดินอ้อมไปเปิดประตูรถอีกด้าน
พิมหยุดอยู่ตรงขั้นบันได
ผู้หญิงที่ก้าวลงมาสวมชุดสีครีม ผมยาวรวบไว้หลวม ๆ มีเสื้อสูทของธามคลุมอยู่บนไหล่
“สวัสดีจ้ะพิม”
แพรไหมยิ้มให้เหมือนการมาที่นี่เป็นเรื่องที่นัดหมายกันแล้ว
พิมมองเสื้อสูทตัวนั้นก่อนเลื่อนสายตากลับมาที่ใบหน้าอีกฝ่าย
“สวัสดีค่ะ”
ธามวางสายพอดี
“ห้องแพรมีปัญหา น้ำรั่วเข้าห้องนอน อยู่ไม่ได้ ผมเลยให้มาพักที่นี่ก่อน”
เขาพูดพลางรับกระเป๋าถือใบเล็กจากแพร
พิมพยักหน้าช้า ๆ
“แล้วโรงแรม—”
“ไม่ต้องเสียเงินก็ได้ไหม บ้านมีห้องตั้งเยอะ”
เธอยังพูดไม่ทันจบ ธามก็ตอบแล้ว
แพรแตะแขนเขาเบา ๆ
“ธาม อย่าพูดแบบนั้นสิ เราบอกแล้วว่าไปโรงแรมก็ได้ พิมจะได้ไม่ลำบาก”
“ลำบากอะไร แค่จัดห้อง”
เขาหันกลับมามองภรรยา
พิมรู้จักสายตานั้นดี เป็นสายตาที่ไม่ได้ถามว่าเธอรู้สึกอย่างไร แต่รอให้เธอตอบในสิ่งที่ควรตอบ
“เดี๋ยวพิมเตรียมให้ค่ะ”
ธามพยักหน้าแล้วเดินเข้าบ้าน
แพรเดินตามเขาไปสองก้าว ก่อนหันกลับมายิ้มให้เธออีกครั้ง
“ขอโทษด้วยนะจ๊ะ เรามากะทันหันจริง ๆ”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
พิมพูดได้เร็วเสียจนตัวเองยังตกใจ
ราวกับคำนี้รออยู่ที่ปากตลอดเวลา
*
“วันนี้มีอะไรหรือเปล่า”
ธามถามเมื่อเห็นโต๊ะอาหาร
พิมกำลังเลื่อนจานใบที่สามลงบนโต๊ะ มือของเธอชะงักเล็กน้อย
“วันที่สิบสี่ค่ะ”
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“อ๋อ”
พิมรอ
ธามถอดนาฬิกาวางข้างจานแล้วนั่งลง
“ผมหิวมากเลย วันนี้แทบไม่ได้กินอะไร”
เธอจึงยกชามแกงจืดเข้ามาแทนคำพูดที่เตรียมไว้ตั้งแต่บ่าย
แพรนั่งลงบนเก้าอี้ด้านขวาของธาม
เป็นที่ของพิม
พิมถือทัพพีค้างอยู่ชั่วขณะ ก่อนขยับไปวางชามตรงกลางโต๊ะ
“พิมนั่งตรงนั้นสิ” ธามชี้เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “จะได้ตักสะดวก”
เธอนั่งลง
กล่องปากกาอยู่ใกล้มือแพร พิมเอื้อมไปหยิบ แต่ธามมองเห็นก่อน
“อะไร”
“ของให้คุณค่ะ”
“ไว้ก่อนนะ กินข้าวก่อน”
พิมวางกล่องลงข้างตัว
แพรก้มมองอาหารแล้วหัวเราะเบา ๆ
“มีแต่ของโปรดธามทั้งนั้นเลย ยังชอบเหมือนเดิมจริง ๆ ด้วย”
“บางอย่างก็ไม่ได้กินนานแล้ว” เขาตอบ
พิมเงยหน้ามองสามี
เธอทำอาหารพวกนี้แทบทุกสัปดาห์ เพียงแต่หลายครั้งเขากลับดึก บางครั้งกินมาแล้ว และบางครั้งบอกว่าไม่ต้องรอ
“แกงจืดใส่พริกไทยไหมจ๊ะ” แพรถาม
“ใส่นิดหน่อยค่ะ”
ธามดึงชามเล็กที่พิมกำลังจะตักส่งให้แพรกลับมา
“แพรกินพริกไทยไม่ได้ คุณทำใหม่ให้หน่อยได้ไหม”
“มีปลานึ่งอีกอย่างค่ะ”
“แพ้ขิงด้วย” เขาพูดทันที
พิมก้มมองปลานึ่งที่มีขิงซอยโรยอยู่บาง ๆ
เธอไม่รู้ว่าแพรแพ้อะไร
แต่ธามรู้ทั้งหมด
“ไม่เป็นไร เรากินข้าวเปล่าก็ได้” แพรพูด “เกรงใจพิม”
“จะกินข้าวเปล่าทำไม”
ธามหันมาทางภรรยา
“ไข่ตุ๋นก็ได้ ง่ายดี”
พิมวางช้อน
“ได้ค่ะ”
เธอลุกเข้าไปในครัว ตอกไข่สองฟองใส่ถ้วยแล้วตีจนเข้ากัน เสียงหัวเราะจากโต๊ะอาหารดังมาถึงตรงนี้เป็นช่วง ๆ
มีครั้งหนึ่งธามหัวเราะดังมาก
พิมหยุดมือฟัง
เธอจำไม่ได้แล้วว่าได้ยินเขาหัวเราะแบบนั้นกับตัวเองครั้งสุดท้ายเมื่อไร
โทรศัพท์บนเคาน์เตอร์สั่น
นับหนึ่งส่งข้อความมา
‘เป็นไง ดินเนอร์หวานไหม’
พิมอ่านแล้วพลิกหน้าจอคว่ำลง
เธอเปิดหม้อนึ่ง น้ำยังไม่เดือด จึงยืนรอต่ออีกหน่อย
*
กว่าจะนั่งกินข้าว ทั้งสองคนก็เกือบอิ่มแล้ว
ธามกำลังเล่าเรื่องลูกค้าที่พิมไม่รู้จัก แพรฟังแล้วต่อเรื่องได้ทันที บางครั้งทั้งคู่พูดชื่อคนขึ้นมาเพียงชื่อเดียวก็เข้าใจว่าหมายถึงเหตุการณ์ไหน
พิมตักแกงจืดใส่ถ้วยตัวเอง
มันเย็นอีกแล้ว
“ข้างบนใช้ห้องไหนได้บ้าง” ธามถาม
“ห้องเล็กเก็บของอยู่ค่ะ เดี๋ยวพิมย้ายออกให้”
“ห้องนั้นแอร์ไม่ค่อยเย็นไม่ใช่เหรอ”
“เปิดสักพักก็เย็นค่ะ”
ธามส่ายหน้า
“ใช้ห้องหน้าสวนเถอะ”
พิมวางช้อนลงช้า ๆ
ห้องหน้าสวนเป็นห้องทำงานของเธอ
ห้องเดียวในบ้านที่มีของของเธออยู่โดยไม่ต้องแบ่งที่ให้ใคร โต๊ะเขียนแบบ สมุดสเกตช์ ชั้นไม้เล็ก ๆ ที่ประกอบเอง และต้นพลูด่างซึ่งย้ายตามแดดอยู่ริมหน้าต่าง
มีโซฟาเบดอยู่ตัวหนึ่ง ธามจึงมักเรียกมันว่าห้องว่าง
“พิมทำงานค้างอยู่ค่ะ”
“ก็ย้ายขึ้นห้องนอนก่อน”
“โต๊ะมันใหญ่—”
“พิม”
เธอหยุดพูด
ธามถอนหายใจแล้วลดเสียงลง
“แพรพักไม่กี่วันเอง ต้องทำให้ยากด้วยเหรอ”
แพรมองสลับระหว่างทั้งคู่ ก่อนวางแก้วน้ำ
“เราไปโรงแรมดีกว่า ไม่อยากให้ทะเลาะกันเพราะเราเลย”
“ไม่มีใครทะเลาะกัน”
ธามพูด แต่ยังมองพิมอยู่
เธอก้มมองข้าวในจาน
“เดี๋ยวพิมเก็บของให้ค่ะ”
เขาจึงกลับไปคุยเรื่องงานต่อ
*
พิมใช้เวลาเกือบชั่วโมงเก็บห้อง
เธอม้วนกระดาษแบบที่ยังลงรายละเอียดไม่เสร็จ ใส่สมุดลงในกล่อง และยกกระถางพลูด่างออกไปวางตรงทางเดิน
ใต้โต๊ะมีรอยดินสอเล็ก ๆ ที่เธอเคยขีดไว้ตอนวัดความสูงสำหรับทำชั้นใหม่
พิมเอานิ้วถูรอยนั้น
ถูไม่ออก
“เสร็จหรือยัง”
ธามยืนอยู่ตรงประตู
“ใกล้แล้วค่ะ”
เขามองกล่องในอ้อมแขนเธอ ก่อนก้าวเข้ามารับไป
พิมเงยหน้าด้วยความประหลาดใจ
“หนัก ทำไมไม่เรียก”
คำพูดธรรมดาเพียงเท่านั้นทำให้ความตึงในอกเธอคลายลงนิดหนึ่ง
ธามยกกล่องออกไปวางหน้าห้องนอน แล้วกลับมาหาเธอพร้อมถุงกระดาษสีเทา
“ผมไม่ได้ลืม”
พิมมองถุงในมือเขา
“วันนี้ไง” เขาพูด “เจ็ดปีแล้วใช่ไหม”
เธอพยักหน้า
เขายื่นถุงให้
“ช่วงนี้งานเยอะ คุณอย่าคิดมากนักเลย”
พิมรับมา มือจับหูถุงแน่นโดยไม่รู้ตัว
ทั้งคืนที่ผ่านมาเธอคิดว่าเขาลืมไปแล้ว
เขาจำได้
อย่างน้อยเขาก็จำได้
“ขอบคุณนะคะ”
ธามลูบศีรษะเธอหนึ่งครั้ง เป็นท่าทางที่ไม่ได้ทำมานานจนพิมต้องกลั้นหายใจ
“เรื่องห้อง ขอบคุณเหมือนกัน”
“ค่ะ”
“แพรเพิ่งเจอเรื่องแย่ ๆ มา ผมอยากให้สบายใจหน่อย คุณเข้าใจนะ”
พิมมองเขา
เธออยากถามว่าแล้วเธอล่ะ
แต่ของขวัญอยู่ในมือเขาเพิ่งยกมาให้ และความอบอุ่นจากฝ่ามือยังเหมือนค้างอยู่บนศีรษะ
คืนนี้อาจไม่ได้แย่ทั้งหมดก็ได้
“เข้าใจค่ะ”
ธามยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินลงไปข้างล่าง
พิมยืนอยู่คนเดียวอีกครู่หนึ่ง แล้วค่อยถือถุงของขวัญเข้าห้องนอน
*
ข้างในเป็นผ้าพันคอสีฟ้าอ่อน
เนื้อผ้านุ่มมาก พิมคลี่มันบนตัก ลูบลายเล็ก ๆ ที่ทออยู่ตรงขอบ แล้วลองยกขึ้นทาบกับคอหน้ากระจก
เธอไม่ค่อยได้ใช้ผ้าพันคอ
แต่ถ้าเขาซื้อให้ เธอก็อยากหาโอกาสใช้
โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง
นับหนึ่งส่งมาเป็นข้อความที่สาม
‘เงียบเลยนะมึง’
พิมถ่ายรูปผ้าพันคอส่งไป
‘เขาจำได้’
เพื่อนตอบกลับอย่างรวดเร็ว
‘แล้วมึงมีความสุขไหม’
พิมมองคำถามนั้นอยู่นาน
ข้างล่างมีเสียงธามเรียกแม่บ้านให้เอาน้ำอุ่นขึ้นไปให้แพร
เธอพิมพ์คำว่า ‘มี’ แล้วลบ
ก่อนจะตอบเพียงว่า
‘วันนี้เขาเหนื่อย’
พิมวางโทรศัพท์ลงแล้วพับผ้าพันคอกลับอย่างระมัดระวัง ขณะยกกระดาษรองออกเพื่อจัดให้เรียบร้อย ซองสีขาวใบเล็กก็เลื่อนตกลงมาบนตัก
เธอหยิบขึ้นมา
ด้านหน้าไม่มีชื่อ
ข้างในเป็นการ์ดของร้าน เขียนด้วยลายมือที่เธอจำได้ทันที
ตัว ธ ของธามมักมีหางยาวกว่าคนอื่น
เขาเคยเขียนชื่อเธอลงบนการ์ดวันเกิดเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เธอยังเก็บการ์ดทุกใบไว้ในลิ้นชักเดียวกัน
พิมอ่านข้อความบนกระดาษ
แล้วอ่านอีกครั้ง
‘ถึงแพร
ขอโทษที่ให้รอ
ธาม’
ปลายนิ้วของเธอเย็นลงช้า ๆ
พิมพลิกการ์ดดูด้านหลัง ทั้งที่ไม่มีเหตุผลต้องพลิก ไม่มีข้อความอื่น ไม่มีชื่อเธออยู่ตรงไหน
เสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าห้อง
ธามเปิดประตูเข้ามาพร้อมโทรศัพท์ในมือ พอเห็นผ้าพันคอบนตักเธอ เขาก็หยุด
สายตาของเขาเลื่อนไปที่การ์ด
“อ๋อ”
เป็นคำเดียวกับที่เขาพูดตอนเธอบอกวันที่บนโต๊ะอาหาร
เขายื่นมือมา
“หยิบถุงผิด”
พิมไม่ได้ขยับ
ธามจึงก้มลงหยิบผ้าพันคอจากตักเธอเอง
“มีอีกถุงอยู่ในรถมั้ง เดี๋ยวผมให้คนไปดู”
เขาพูดเหมือนหยิบน้ำมาผิดแก้ว
พิมมองมือที่กำลังพับผ้ากลับลงถุง ก่อนถามเบา ๆ
“คุณเขียนขอโทษแพรเรื่องอะไรคะ”
ธามถอนหายใจ
“อย่าเริ่มได้ไหม วันนี้ผมเหนื่อย”
เธอเงียบ
เขาหยิบการ์ดออกจากมือเธอแล้วใส่กลับในซอง
เสียงกระดาษเสียดสีกันดังชัดกว่าที่ควรจะเป็น
ธามถือถุงเดินไปถึงประตู ก่อนหันกลับมา
“แล้วเรื่องนี้ไม่ต้องพูดต่อหน้าแพรนะ เขาจะรู้สึกไม่ดี”
พิมมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
เธอยังไม่ได้ร้องไห้
ยังไม่ได้ถามว่าของขวัญอีกถุงมีจริงหรือเปล่า
และยังไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าเธอรู้สึกอย่างไร
แต่ต้องรับผิดชอบความรู้สึกของแพรเสียแล้ว
“ค่ะ”
ประตูปิดลง
พิมนั่งอยู่ที่เดิม มือทั้งสองวางบนตักที่ไม่มีผ้าพันคอแล้ว
อีกไม่ถึงนาที เธอได้ยินเสียงเคาะประตูห้องหน้าสวน
ตามด้วยเสียงของสามีที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
“แพร ของที่ผมบอกว่าจะให้”
พิมลุกขึ้นช้า ๆ เดินไปหยิบกล่องปากกาที่วางอยู่บนตู้
เธอเปิดมันอีกครั้ง
ชื่อของเขายังอยู่ตรงปลายด้าม สวยงามและถูกต้อง ไม่มีทางหยิบสลับกับของใคร
โทรศัพท์สว่างขึ้นข้างตัว
นับหนึ่งส่งข้อความมาอีกหนึ่งประโยค
‘กูถามว่ามึงมีความสุขไหม ไม่ได้ถามว่าเขาเหนื่อยหรือเปล่า’
พิมอ่านข้อความนั้นจนตัวอักษรพร่า
แล้วค่อย ๆ ปิดฝากล่องปากกา
เธอยังไม่ได้เลิกหวัง
เธอเพียงคิดว่า พรุ่งนี้ค่อยให้เขาก็ได้
— จบตอนที่ 1 —