ตอนที่ 1ตอนที่ 1 — คราวนี้ช่วยอ่านให้จบ
ลมพัด · 13 พ.ย. 2569 · อ่านประมาณ 10 นาที
เสียงเครื่องชงกาแฟหยุดลงตอนเจ็ดโมงสิบสองนาที
ลลินยกแก้วออกจากเครื่อง วางบนจานรองสีขาว แล้วหมุนหูแก้วไปทางขวามือตามความเคยชิน ข้างกันมีขนมปังปิ้งสองแผ่น ไข่คนไม่ใส่นม และยาแก้กระเพาะหนึ่งเม็ดที่เธอแกะจากแผงเตรียมไว้ให้
เธอมองอาหารบนโต๊ะอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบจานอีกใบกลับเข้าตู้
เช้านี้เธอไม่จำเป็นต้องนั่งรอรับประทานพร้อมเขาแล้ว
เสียงฝีเท้าดังจากบันได คีรินลงมาในชุดสูทสีเทาเข้ม มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือพาดเนกไทไว้เหนือข้อมือ เขาหยุดตรงหัวโต๊ะ ก้มอ่านหน้าจอแล้วเลื่อนเก้าอี้ออก
“วันนี้ผมกลับดึก”
“ค่ะ”
“ไม่ต้องรออาหารเย็น”
“ค่ะ”
เขาวางโทรศัพท์เพื่อหยิบแก้วกาแฟ แต่ก่อนจะยกขึ้นดื่ม สายเรียกเข้าก็ดังเสียก่อน
ลลินเลื่อนแฟ้มสีครีมเข้าไปใกล้ข้อศอกเขา
คีรินมองแฟ้มแล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“ค่าใช้จ่ายบ้าน?”
“เอกสารที่เราคุยกันเมื่อคืนค่ะ”
เขาหยุดคิด ก่อนพยักหน้า
“อ้อ เรื่องย้ายออก”
ลลินคลายมือจากขอบแฟ้ม
เมื่อคืนเขากลับมาตอนเกือบตีหนึ่ง เธอรออยู่ในห้องนั่งเล่นพร้อมเอกสารชุดนี้ เขาบอกว่าเหนื่อย ขออาบน้ำก่อน แล้วค่อยพูดว่าเอาไว้ตอนเช้า
ตอนเช้าของเขามีเวลาสิบแปดนาทีก่อนคนขับรถจะมารอ
ส่วนของเธอมีเวลามากกว่านั้นนิดหน่อย
หลังจากวันนี้ เธอจะมีเวลาทั้งหมดคืนมา
“หน้าที่ติดกระดาษสีเหลืองนะคะ” เธอบอก
คีรินกดรับสาย ใช้ไหล่ประคองโทรศัพท์ไว้แล้วเปิดแฟ้ม
“ครับคุณอา ผมเห็นรายงานแล้ว”
เขาพลิกผ่านหน้าสรุปข้อตกลง หยิบปากกาประจำตัวออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วลงชื่อในช่องที่เธอติดแถบกระดาษไว้
ลลินมองปลายปากกาเคลื่อนเป็นเส้นคุ้นตา
เธอเคยชอบลายเซ็นของเขา มันหนักแน่น เป็นระเบียบ และไม่มีเส้นไหนลังเล เหมือนเจ้าตัวซึ่งดูจะรู้เสมอว่าต้องการอะไร
เธอเพิ่งเข้าใจภายหลังว่าความไม่ลังเลนั้น บางครั้งเกิดจากการไม่ได้หยุดคิดเลย
“คีรินคะ”
เขายกนิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ขอเวลา
เธอจึงรอ
“ถ้าตัวเลขไม่ตรงก็ให้ฝ่ายบัญชีตรวจใหม่ครับ ผมไม่อนุมัติจนกว่าจะอธิบายส่วนต่างได้”
เขาพลิกหน้าถัดไป ลงชื่ออีกครั้ง
ลลินรอจนเขาวางสาย แล้วจึงเลื่อนกระดาษแผ่นบนสุดกลับไปตรงหน้า
“ฉันอยากให้คุณอ่านหน้านี้ก่อนค่ะ”
เขาเหลือบดูนาฬิกา
“มีอะไรเปลี่ยนจากที่ตกลงกันไว้หรือเปล่า”
“ไม่มีค่ะ”
“งั้นก็ไม่น่ามีปัญหา”
คีรินหยิบกาแฟขึ้นดื่ม ความร้อนทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“คุณจะอยู่ที่คอนโดเดิมใช่ไหม ผมจะให้คนจัดการค่าใช้จ่ายให้”
“ไม่ต้องค่ะ ฉันใส่ไว้ในข้อตกลงแล้ว”
คราวนี้เขามองเธอเต็มตา
“ลิน คุณไม่จำเป็นต้องทำให้ลำบาก”
เธอพยักหน้าเหมือนรับฟังคำแนะนำทั่วไป ก่อนแตะลงบนบรรทัดเล็ก ๆ กลางหน้ากระดาษ
“พรุ่งนี้เก้าโมงครึ่ง ที่สำนักงานเขตนะคะ”
“พรุ่งนี้ผมมีประชุม”
“ฉันแจ้งคุณเมธไว้ตั้งแต่อาทิตย์ก่อน เขาบอกว่าคุณมีเวลาก่อนสิบเอ็ดโมงค่ะ”
คีรินวางแก้วลง
เขาไม่ชอบเวลาคนอื่นจัดตารางโดยไม่ผ่านเขา ลลินรู้ดี เพราะเคยทำผิดแบบนี้ครั้งหนึ่งตอนนัดตรวจสุขภาพให้เขา หลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยทำอีก
ยกเว้นครั้งนี้
“ผมจะคุยกับเมธเอง”
“ค่ะ”
เขารวบเอกสารเข้าหากันแล้วปิดแฟ้ม คล้ายบทสนทนาจบลงพร้อมเสียงกระดาษกระทบปก
ลลินรับแฟ้มคืน
ลายเซ็นในเช้านี้ยังไม่ทำให้การแต่งงานของพวกเขาสิ้นสุดลง เธอยังต้องไปยืนข้างเขาที่สำนักงานเขต ต้องยืนยันต่อหน้าเจ้าหน้าที่ว่าตัดสินใจดีแล้ว
แต่เธอรู้สึกเบาขึ้นเมื่อได้ถือมันไว้ในมือ
อย่างน้อยเขาก็ยอมเซ็นข้อตกลง
อย่างน้อยพรุ่งนี้เธอจะไม่ต้องเริ่มอธิบายใหม่ทั้งหมด
คีรินลุกจากโต๊ะ หยิบเนกไทขึ้นคล้องคอ ลลินเผลอขยับเข้าไปครึ่งก้าว ก่อนหยุด
เขามองเธอผ่านกระจกบานแคบข้างประตู
“วันนี้ไม่ไปโรงพยาบาลหรือ”
“ไปช่วงบ่ายค่ะ”
“ฝากบอกแม่ด้วยว่าวันอาทิตย์ผมจะแวะไป”
ลลินก้มมองแฟ้มในมือ
แม่ของเธอออกจากโรงพยาบาลมาเกือบสองเดือนแล้ว
เธอเคยบอกเขาบนโต๊ะอาหาร เคยส่งข้อความพร้อมรูปแม่ยืนข้างต้นโมกหน้าบ้าน และเมื่ออาทิตย์ก่อนเขาก็เซ็นเอกสารยุติบริการรถรับส่งผู้ป่วยด้วยตัวเอง
“ฉันจะบอกให้ค่ะ”
เขาพยักหน้า ผูกเนกไทต่อจนเสร็จ
ก่อนออกจากบ้าน คีรินหันมองกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่ตั้งข้างตู้รองเท้า
“จะไปวันนี้เลย?”
“ค่ะ”
“ให้สมชายไปส่ง”
“ฉันเรียกรถแล้ว”
โทรศัพท์ในมือเขาสั่นอีกครั้ง คีรินอ่านข้อความ ก่อนยกสายตาขึ้นมาหาเธอ
มีชั่วขณะหนึ่งที่ลลินคิดว่าเขาจะถามว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหน
แต่เขาพูดเพียงว่า
“ถึงแล้วก็ส่งข้อความมาด้วย”
ประตูปิดลงเบา ๆ
ลลินยืนอยู่ตรงนั้นจนเสียงรถพ้นรั้วบ้าน ก่อนเดินกลับไปเก็บจานอาหาร
ขนมปังยังอยู่ครบสองแผ่น
ยาแก้กระเพาะวางอยู่ที่เดิม
กาแฟพร่องไปเพียงคำเดียว
เธอยกทุกอย่างเข้าครัว ล้างแก้ว เช็ดจาน แล้ววางกลับเข้าที่อย่างที่ทำมาตลอดสามปี
เมื่อถึงจานรองแก้ว เธอพบรอยร้าวเส้นบางตรงขอบ
ลลินลูบมันด้วยนิ้วหัวแม่มือ จำได้ว่าคีรินเคยทำตกเมื่อปีแรกที่แต่งงานกัน เขาขอให้แม่บ้านทิ้ง แต่เธอเก็บเอาไว้เพราะเป็นชุดเดียวกับแก้วที่เขาชอบ
เธอวางจานรองลงในถังขยะ
ครั้งนี้ไม่เสียดายแล้ว
“เอาไปเท่านี้จริง ๆ หรือคะ”
ป้านวลมองกระเป๋าเดินทางด้วยสีหน้าไม่สบายใจ หญิงสูงวัยทำงานในบ้านหลังนี้มาตั้งแต่คีรินยังเรียนมัธยม และเป็นคนเดียวที่ถามลลินทุกเย็นว่าวันนี้กินข้าวหรือยัง
“ของลินมีไม่เยอะค่ะ”
“เสื้อผ้าในห้องแต่งตัวล่ะคะ กระเป๋าอีกตั้งหลายใบ”
“ของที่คุณแม่เขาซื้อให้ ลินแยกไว้แล้วค่ะ ส่วนเครื่องประดับอยู่ในตู้เซฟ รายการอยู่ในซองนี้”
เธอส่งซองสีขาวให้ ป้านวลไม่รับทันที
“คุณคีรินรู้หรือคะ”
“รู้ค่ะ”
“ป้าหมายถึงรู้ว่าคุณลินจะไม่กลับมาแล้ว”
คำถามนั้นทำให้เธอเงียบไป
นอกหน้าต่าง คนสวนกำลังรดน้ำแปลงพุด กลิ่นดินชื้นลอยเข้ามาจากประตูที่เปิดค้างไว้ ลลินเคยขอให้ปลูกดอกพุดตรงนั้น เพราะชอบกลิ่นเวลาฝนตก
คีรินไม่เคยถามว่าต้นไม้ที่เพิ่มขึ้นมาชื่ออะไร
แต่เขาก็ไม่เคยห้ามเธอปลูก
ตลอดสามปี เธอใช้ความไม่ห้ามของเขาแทนคำอนุญาต และใช้ความไม่ปฏิเสธแทนความใส่ใจ จนแทบแยกไม่ออกว่าสิ่งไหนที่เขามอบให้จริง ๆ กับสิ่งไหนที่เธอเติมความหมายลงไปเอง
“พรุ่งนี้เขาคงรู้ค่ะ”
ป้านวลรับซองในที่สุด
ลลินกอดหญิงสูงวัย สูดกลิ่นแป้งอ่อน ๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อ แล้วผละออกก่อนตัวเองจะเปลี่ยนใจอยู่กินข้าวกลางวันด้วยกันอีกมื้อ
เธอลากกระเป๋าไปถึงประตู แต่ป้านวลเรียกไว้
“คุณลินคะ แล้วกล่องในห้องทำงาน…”
“ฝากไว้ที่เดิมค่ะ”
“ไม่เอาไปด้วยหรือ”
ลลินมองขึ้นไปยังชั้นสอง
กล่องเอกสารสีเทาอยู่บนชั้นล่างสุดของตู้หนังสือในห้องทำงานคีริน เธอวางมันไว้ตรงนั้นเอง และบอกเขาแล้วหลายครั้ง
ครั้งล่าสุดเขาพูดว่า ถ้าว่างจะดูให้
“มันเป็นของเขาค่ะ”
คีรินกลับถึงบ้านตอนสี่ทุ่มยี่สิบ
เขาถอดรองเท้า ส่งกระเป๋าเอกสารให้ป้านวล แล้วมองเลยเข้าไปในห้องนั่งเล่น
ไฟเปิดอยู่เพียงครึ่งเดียว
“ลินยังไม่กลับ?”
ป้านวลชะงัก
คีรินนึกขึ้นได้ก่อนเธอตอบ
“จริงสิ ย้ายไปคอนโดแล้ว”
“คุณคีรินรับข้าวไหมคะ”
“มีอะไรบ้าง”
“ป้าทำข้าวต้มไว้ค่ะ”
เขาเกือบถามว่าทำไมไม่ใช่ข้าวต้มปลา ก่อนจำได้ว่าป้านวลไม่เคยทำเมนูนั้น คนที่ทำคือภรรยาของเขา
“ไม่เป็นไรครับ ผมกินมาแล้ว”
หญิงสูงวัยพยักหน้า แต่ยังยืนอยู่ที่เดิม
“มีอะไรหรือเปล่า”
เธอยื่นซองสีขาวให้เขา
“คุณลินฝากค่ะ”
คีรินรับมา เปิดดูระหว่างเดินขึ้นบันได
ข้างในมีรายการเครื่องประดับ บัตรเสริมสองใบ และกุญแจรถที่เขาซื้อให้ในวันครบรอบแต่งงานปีที่สอง
เขาหยุดตรงขั้นบันได
รถคันนั้นมีระยะทางไม่ถึงห้าพันกิโลเมตร ลลินบอกเสมอว่าชอบใช้รถไฟฟ้าเพราะสะดวก เขาจึงไม่เคยถามต่อ
ใต้รายการทรัพย์สินมีข้อความสั้น ๆ
รหัสตู้เซฟยังเป็นเลขเดิมค่ะ
ไม่มีข้อความอื่น
คีรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดห้องสนทนาของภรรยา
ข้อความล่าสุดถูกส่งมาตอนสิบโมงสี่สิบห้า
ถึงแล้วค่ะ
เขายังไม่ได้เปิดอ่าน
เหนือขึ้นไปเป็นข้อความเมื่อวาน แจ้งเวลานัดสำนักงานเขตพร้อมตำแหน่งแผนที่ ถัดไปเป็นรูปใบแจ้งค่าน้ำ และก่อนหน้านั้น—
คีรินหยุดเลื่อน
รูปหญิงวัยกลางคนยืนยิ้มอยู่ข้างต้นไม้ ด้านล่างมีข้อความว่าแม่กลับบ้านแล้ว ขอบคุณสำหรับเรื่องค่ารักษา
วันที่บนหน้าจอคือเจ็ดสัปดาห์ก่อน
เขายืนนิ่งอยู่บนบันไดครู่หนึ่ง แล้วกดโทรออก
ลลินรับหลังเสียงรอสายครั้งที่ห้า
“ค่ะ”
มีเสียงรถผ่านอยู่ทางฝั่งเธอ
“คุณอยู่ไหน”
“มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ผมถามว่าอยู่ไหน”
ปลายสายเงียบลงเล็กน้อย ก่อนเธอตอบ
“ข้างนอกค่ะ”
คีรินมองนาฬิกา
“ดึกแล้วนะ”
“ค่ะ กำลังจะกลับ”
เขารอให้เธอพูดต่อ ปกติลลินจะบอกว่าไปไหน ไปกับใคร และอีกกี่นาทีถึงบ้าน โดยเขาไม่จำเป็นต้องถาม
คืนนี้เธอไม่ได้บอกอะไรเพิ่ม
“ป้านวลเอาซองให้ผมแล้ว” เขาพูด “คุณไม่จำเป็นต้องคืนรถ”
“ฉันไม่ได้ใช้ค่ะ”
“แล้วบัตรล่ะ”
“ฉันมีของตัวเอง”
คำตอบของเธอเรียบง่าย ไม่มีอารมณ์ประชดแบบที่เขาเตรียมรับมือ
คีรินเดินเข้าห้องนอน เปิดไฟ
ขวดครีมบนโต๊ะเครื่องแป้งหายไปหลายขวด แต่ยังมีแจกันใบเล็กตั้งอยู่ ผ้าคลุมไหล่บนเก้าอี้หายไป หนังสือข้างเตียงหายไป แม้แต่สายชาร์จที่เขาเคยบ่นว่าเกะกะก็ไม่อยู่แล้ว
“ลิน”
“คะ”
เขามองเตียงฝั่งที่เธอเคยนอน
“พรุ่งนี้…คุณแน่ใจแล้วใช่ไหม”
ครั้งนี้เธอเงียบนานกว่าเดิม
นานพอให้เขาได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง
“ฉันถามคุณเรื่องนี้มาสองเดือนแล้วค่ะ”
“ผมรู้”
“ค่ะ ฉันแน่ใจแล้ว”
คีรินดึงเนกไทให้คลาย
“ถ้าเป็นเพราะผมไม่ได้ไปกินข้าววันนั้น—”
“ไม่ใช่แค่วันนั้นค่ะ”
เธอไม่ได้ขึ้นเสียง แต่เขาหยุดพูดทันที
“คืนนี้ฉันยังมีธุระ” ลลินบอก “พรุ่งนี้เจอกันนะคะ”
ก่อนสายจะตัด เขาถามขึ้นอีกเรื่อง
“กล่องในห้องทำงาน คุณจะให้ผมส่งไปที่ไหน”
เสียงทางปลายสายเงียบลง
“ไม่ต้องส่งค่ะ”
“ป้านวลบอกว่าเป็นของผม”
“ใช่ค่ะ”
“อะไรอยู่ข้างใน”
เขาได้ยินเสียงเธอสูดลมหายใจ
“เรื่องที่ฉันขอให้คุณช่วยดู”
คีรินนึกไม่ออกทันที และความเงียบของเขาคงบอกเธอเช่นนั้น
“หน้าบนสุดมีโน้ตอยู่ค่ะ” เธอพูด “คราวนี้ช่วยอ่านให้จบด้วยนะคะ”
สายตัดไปแล้ว
กล่องสีเทาหนักกว่าที่คีรินคิด
เขายกมันขึ้นวางบนโต๊ะทำงาน เปิดฝาออก พบเอกสารเรียงเป็นหมวด แต่ละหมวดคั่นด้วยกระดาษสีและระบุวันที่ด้วยลายมือของลลิน
ด้านบนสุดมีแผ่นกระดาษพับครึ่ง
ฉันจัดเรียงใหม่ให้แล้วค่ะ เริ่มจากซองหมายเลขหนึ่งก็ได้ ใช้เวลาไม่นาน
เขาจำโน้ตใบนี้ได้
ลลินเคยวางมันไว้บนคอมพิวเตอร์ของเขาเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนนั้นบริษัทกำลังเตรียมควบรวมกิจการ เขาหยิบมันออกเพื่อเปิดเครื่อง แล้วบอกเธอว่าไว้ก่อน
คีรินเปิดซองหมายเลขหนึ่ง
ข้างในเป็นสำเนารายงานอุบัติเหตุ ภาพถ่ายรถยนต์เสียหลักข้างทาง และเอกสารการเสียชีวิตของชายชื่ออนันต์ วรเศรษฐ์
พ่อของลลิน
เขารู้ว่าพ่อตาเสียชีวิตก่อนงานแต่งงานแปดเดือน รู้ว่าบริษัทที่อีกฝ่ายทำงานอยู่ช่วยรับผิดชอบค่ารักษาภรรยาและค่าใช้จ่ายงานศพ
บริษัทนั้นเป็นบริษัทในเครือของครอบครัวเขาเอง
มุมบนของรายงานมีข้อความที่ลลินเขียนไว้
พ่อไม่ได้เป็นคนขับรถคันนี้ค่ะ
คีรินขมวดคิ้ว หยิบภาพถ่ายขึ้นดูอีกครั้ง
รายงานระบุชัดว่าพ่อของเธอเป็นผู้ขับขี่และอยู่ในรถเพียงคนเดียว
เขาพลิกหน้าถัดไป
เป็นสำเนาบันทึกการเข้าออกอาคารสำนักงาน เวลาในช่องสุดท้ายอยู่หลังเวลาเกิดอุบัติเหตุสิบเอ็ดนาที ชื่อของอนันต์ปรากฏตรงช่องผู้ใช้บัตรผ่าน
ข้อความอีกบรรทัดถูกเขียนไว้ด้านล่าง
ฉันรู้ว่าบัตรอาจถูกคนอื่นใช้ แต่ช่วยให้ฉันดูภาพจากกล้องวันนั้นได้ไหมคะ
คีรินค่อย ๆ นั่งลง
เอกสารแผ่นถัดไปเป็นแบบอนุมัติทำลายข้อมูลจากระบบรักษาความปลอดภัย เนื่องจากครบกำหนดจัดเก็บ
เขาจำรูปแบบเอกสารของบริษัทได้
จำตราประทับฝ่ายกฎหมายได้
และจำลายเซ็นตรงช่องผู้อนุมัติได้เช่นกัน
มันเป็นลายเซ็นของเขาเอง
คีรินดึงกระดาษเข้ามาใกล้ อ่านวันที่ซ้ำสองรอบ ก่อนพลิกมันกลับด้านตามแถบกระดาษเล็ก ๆ ที่ลลินติดไว้ตรงขอบ
ด้านหลังมีเพียงประโยคเดียว
ฉันส่งคำขอให้เก็บภาพไว้ถึงคุณก่อนหน้านี้แล้วสิบเก้าวันค่ะ
เขาเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์
แต่ยังไม่ทันกดโทรออก หน้าจอก็สว่างขึ้นด้วยข้อความจากเลขาฯ
ยืนยันนัดสำนักงานเขตพรุ่งนี้ 09.30 น. ครับ คุณลลินขอให้ผมเตือนว่ารบกวนนำบัตรประชาชนตัวจริงไปด้วย
คีรินมองข้อความนั้น แล้วก้มลงมองลายเซ็นของตัวเองอีกครั้ง
เป็นครั้งแรกที่เขาอยากรู้ว่า ก่อนหน้านี้ลลินเคยขอให้เขาอ่านอะไรบ้าง
— จบตอนที่ 1 —