ตอนที่ 2สิบเก้าวันที่หายไป

คีรินเคยคิดว่าลายมือของลลินอ่านง่าย

ตัวอักษรเล็ก เป็นระเบียบ เว้นช่องไฟพอดี แม้แต่ข้อความบนถุงยาก็ยังเขียนเหมือนกลัวคนอ่านจะเข้าใจผิด แต่คืนนั้นเขาอ่านประโยคด้านหลังเอกสารอยู่หลายรอบโดยไม่สามารถจับกระดาษแผ่นถัดไปได้

สิบเก้าวัน

เขาพยายามนึกว่าตัวเองอยู่ที่ไหนในช่วงเวลานั้น ประชุมกับใคร เดินทางไปประเทศอะไร แล้วพบว่าจำได้เพียงงานเลี้ยงปิดโครงการครั้งหนึ่ง ส่วนเรื่องที่ภรรยาขอให้ช่วยกลับไม่มีอยู่ในความทรงจำ

คีรินเปิดซองหมายเลขสอง

ข้างในเป็นสำเนาอีเมลที่ลลินส่งถึงฝ่ายกฎหมายของบริษัทเมื่อสิบเอ็ดเดือนก่อน ขอให้ชะลอการทำลายข้อมูลกล้องวงจรปิดซึ่งถูกสำรองแยกไว้ตั้งแต่เกิดเหตุ ไม่ใช่ภาพจากระบบที่ลบวนตามปกติ แต่เป็นข้อมูลที่เคยเก็บประกอบการตรวจสอบภายในและเรื่องประกันภัย

ลลินวงคำว่า ‘สำรองแยก’ ไว้สองรอบ

ใต้สำเนาอีเมลมีคำตอบจากเจ้าหน้าที่ แจ้งว่าต้องได้รับอนุมัติจากผู้บริหารผู้รับผิดชอบก่อน

ชื่อผู้บริหารนั้นคือชื่อเขา

โทรศัพท์ของเมธดังอยู่นานกว่าจะมีคนรับ

“ขอโทษที่โทรดึก ผมอยากรู้เรื่องเอกสารทำลายข้อมูลเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ปีที่แล้ว”

เลขาฯ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนขอเลขอ้างอิง คีรินอ่านให้ฟัง ได้ยินเสียงเปิดคอมพิวเตอร์ตามมา

“ชุดนี้ฝ่ายกฎหมายส่งมาในแฟ้มอนุมัติประจำเดือนครับ”

“คุณเห็นคำร้องของลินไหม”

“เห็นครับ”

คีรินกำกระดาษแน่นขึ้น

“แล้วทำไมถึงไม่มีใครบอกผม”

ความเงียบอีกด้านยาวนานจนเขาเริ่มรู้ว่าคำถามนั้นผิด

“ผมส่งต่อให้คุณแล้วครับ คุณตอบให้ดำเนินการตามความเห็นฝ่ายกฎหมาย” เมธพูดช้าลง “ผมขอส่งอีเมลเดิมให้ดูนะครับ”

ข้อความเข้ามาไม่ถึงนาทีต่อมา

คีรินเปิดอ่าน คำตอบมีเพียงบรรทัดเดียว สั้นจนไม่มีที่ให้ตีความ

ดำเนินการตามที่ฝ่ายกฎหมายเสนอ ไม่ต้องส่งกลับมาอีก

เขาจำความรำคาญของตัวเองในวันนั้นได้ขึ้นมาราง ๆ แฟ้มหลายสิบชุด คนรอคำตอบหน้าห้อง และความเชื่อว่าทุกอย่างที่เกี่ยวกับเรื่องพ่อของลลินเคยมีคนตรวจสอบครบแล้ว

“พรุ่งนี้เช้าช่วยขอให้เก็บเอกสารที่เกี่ยวข้องทั้งหมดไว้ก่อน” เขาบอก “รวมบันทึกการส่งคำร้องด้วย ผมไม่อยากให้มีอะไรหายเพิ่ม”

“ครับ”

“แล้วนัดสำนักงานเขต…”

เขาหยุด

เมธรอโดยไม่เสนอว่าจะเลื่อนให้

คีรินมองข้อความของลลินบนหน้าจอ เธอส่งวัน เวลา และสถานที่ให้เขาอย่างครบถ้วน เหมือนที่ส่งทุกอย่างมาโดยตลอด

“คงเวลาเดิมไว้”

หลังวางสาย เขาลองโทรหาภรรยาอีกครั้ง

คราวนี้ไม่มีคนรับ

ลลินมองชื่อบนหน้าจอจนไฟดับไปเอง

โต๊ะที่เธอนั่งอยู่เป็นโต๊ะพลาสติกหน้าร้านข้าวต้มใกล้โรงพยาบาล ผู้หญิงฝั่งตรงข้ามสวมเสื้อเชิ้ตพับแขน มีแฟ้มหนาอยู่ข้างชามข้าว

“คุณไม่จำเป็นต้องรับทันที” รดาบอก

ลลินพยักหน้า เธอไม่ได้พบคนมาทวงถามความคืบหน้าของชีวิตคู่ แต่กำลังนั่งกับทนายที่รับดูเอกสารของพ่อให้หลังจากเธอรวบรวมเงินได้พอสำหรับการเริ่มต้น

“ฉันไม่ได้กลัวเขาค่ะ”

“ฉันไม่ได้คิดว่าคุณกลัว”

“ฉันกลัวตัวเองจะเชื่อว่าเขาจะช่วย แล้วกลับไปรอเหมือนเดิม”

รดาปิดแฟ้มลง

“ถ้าเขาช่วยได้ เราก็รับข้อมูลมาพิจารณา แต่การทำเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องขึ้นกับว่าเขายังเป็นสามีคุณหรือไม่”

ลลินยกน้ำขึ้นดื่ม น้ำแข็งละลายจนจืด เธอเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังกัดด้านในริมฝีปาก

“บัตรผ่านของพ่อถูกใช้หลังเวลาเกิดเหตุสิบเอ็ดนาที มันพอจะบอกได้ไหมคะว่ารายงานผิด”

“บอกได้ว่ามีเรื่องต้องตรวจเพิ่ม ยังบอกไม่ได้ว่าใครใช้บัตร หรือเวลาที่บันทึกไว้ตรงกันแค่ไหน เราต้องหาที่มาของเอกสารและพยานประกอบ”

ลลินก้มหน้า ความผิดหวังเกิดขึ้นเพียงนิดเดียว ก่อนถูกแทนที่ด้วยความโล่งใจอย่างประหลาด

ไม่มีคำสัญญาว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ไม่มีการลูบหัวแล้วให้เธอกลับบ้านไปรอ

มีเพียงงานชิ้นต่อไปที่ต้องทำ

รดาเลื่อนกระดาษแผ่นเล็กมาให้

“คนที่คุณนัดพรุ่งนี้ยอมพบแล้วหรือ”

“ค่ะ เขาบอกว่าเก็บใบส่งมอบงานไว้ แต่ไม่ยอมพูดในโทรศัพท์”

“ฉันจะไปด้วย”

ลลินมองชื่อบนกระดาษ

นที พนักงานบริษัทผู้ดูแลระบบรักษาความปลอดภัยในเวลานั้น ปัจจุบันเปิดร้านซ่อมอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อยู่ชานเมือง เธอใช้เวลาเกือบสี่เดือนจึงตามพบ

เธอไปโรงพยาบาลช่วงบ่ายเพื่อขอเอกสารเก่าของพ่อเพิ่มเติมตามคำแนะนำของรดา ส่วนคืนนี้ทนายเพิ่งเสร็จงาน ทั้งคู่จึงได้พบกันดึกกว่าที่ตั้งใจ

ทุกอย่างในวันแรกที่ออกจากบ้านคีรินยุ่งกว่าที่เธอคาด

แต่ไม่มีช่วงไหนที่เธอต้องนั่งฟังเสียงรถเพื่อเดาว่าใครจะกลับมากินข้าว

โทรศัพท์สว่างขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้เป็นข้อความ

ผมอ่านแล้ว เรื่องคำขอเก็บภาพ ผมเป็นคนอนุมัติให้ทำลายจริง ผมจะเอาอีเมลให้คุณดูพรุ่งนี้

ลลินอ่านจนจบ วางโทรศัพท์คว่ำลง แล้วหยิบช้อนขึ้นมา

“กินก่อนเถอะค่ะ” เธอบอกรดา “พรุ่งนี้ฉันมีสองนัด”

ตีสองสิบเจ็ดนาที คีรินหยิบกระดาษแผ่นสุดท้ายออกจากซองที่สาม

เป็นภาพถ่ายหน้าจอรายงานรายการเอกสารที่ถูกรวมอยู่ในคำขอทำลายข้อมูล ฉบับที่ลลินเก็บไว้มีชื่อแฟ้มสั้น ๆ สี่รายการ แต่ฉบับแนบอีเมลจากเมธมีห้ารายการ

รายการที่เพิ่มมาถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรเล็กกว่าเพื่อน

บันทึกเหตุผิดปกติ อาคารบี คืนวันที่ 17 กันยายน

คีรินรู้จักวันที่นั้น

เป็นคืนที่พ่อของลลินเสียชีวิต

ตรงช่องผู้เสนอให้เพิ่มรายการมีชื่อสมภพ อัครธนา อาของเขาเอง

ชายคนเดียวกับที่โทรมาเตือนเขาเมื่อเช้าว่าอย่าอนุมัติตัวเลขซึ่งยังอธิบายไม่ได้

คีรินวางเอกสารลงอย่างระมัดระวัง

เขาเคยคิดว่าคืนนี้จะอ่านเรื่องที่ภรรยาเข้าใจผิดให้จบ

แต่ในกล่องสีเทาไม่มีเรื่องของเธอเพียงคนเดียว