ตอนที่ 3เก้าโมงครึ่ง

คีรินมาถึงก่อนเวลานัดยี่สิบนาที

เขายืนอยู่ใต้ชายคาหน้าสำนักงานเขต มือถือซองเอกสารสีน้ำตาล รถที่พาลลินมาจอดริมทางตอนเก้าโมงยี่สิบเจ็ด เธอลงมาพร้อมกระเป๋าสะพายใบเก่าที่เขาจำได้ว่าใช้ตั้งแต่ก่อนแต่งงาน

ผู้หญิงอีกคนลงตามมา

“คุณรดาค่ะ เป็นทนายที่ช่วยดูเรื่องพ่อให้ฉัน” ลลินแนะนำ

คีรินทักทาย ก่อนหันกลับมาหาเธอ

“คุยกันก่อนได้ไหม”

ลลินมองนาฬิกา

“ได้ค่ะ”

เขาเลือกม้านั่งใต้ต้นไม้ซึ่งอยู่ห่างทางเข้าเล็กน้อย รดายืนรอในระยะที่ไม่ร่วมฟัง แต่ลลินยังมองเห็นได้

คีรินส่งซองให้เธอ

“อีเมลทั้งหมดที่ผมหาได้เมื่อคืน รวมคำตอบของผม ไม่มีตัดส่วนไหนออก”

ลลินเปิดดูหน้าแรก แล้วเก็บกลับเข้าไป

“ขอบคุณค่ะ”

คำขอบคุณนั้นทำให้เขาเจ็บกว่าความโกรธที่เตรียมรับ

“ผมควรอ่านตั้งแต่ตอนนั้น”

“ค่ะ”

“ผมคิดว่าฝ่ายกฎหมายตรวจแล้ว คิดว่าเป็นเรื่องเดิมที่—”

คีรินหยุดเอง

ลลินนั่งนิ่ง ไม่ได้ช่วยหาคำที่เบากว่าให้เขา

“ผมคิดว่าคุณยังทำใจเรื่องพ่อไม่ได้” เขาพูดในที่สุด

เธอมองต้นหางนกยูงข้างลานจอดรถ ใบเล็ก ๆ หล่นลงบนกระโปรงตัวหนึ่ง เธอหยิบมันออกแล้ววางข้างตัว

“ฉันทำใจเรื่องพ่อไม่ได้จริงค่ะ แต่ไม่ได้แปลว่าฉันอ่านเอกสารไม่รู้เรื่อง”

เขาพยักหน้า

เป็นคำตอบที่สั้นที่สุดที่เขาพอจะให้ได้โดยไม่ทำให้ทุกอย่างแย่ลง

“ผมเจอชื่ออาสมภพในเอกสารเพิ่มรายการทำลายข้อมูล”

ลลินหันกลับมาทันที

“อยู่ในซองด้วยไหมคะ”

“อยู่”

เธอเปิดซองอีกครั้ง พลิกหากระดาษแผ่นนั้น คีรินมองใบหน้าที่มีชีวิตชีวาขึ้นเพียงเพราะข้อมูลใหม่ และเพิ่งรู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาพรากอะไรจากเธอไปบ้างด้วยคำว่าไว้ก่อน

“ลิน เราเลื่อนเรื่องวันนี้ได้ไหม”

มือของเธอหยุด

“เรื่องพ่อคุณยังไม่ชัด ผมอยากช่วย คุณไม่จำเป็นต้อง—”

“คุณจะช่วยได้เฉพาะตอนฉันเป็นภรรยาหรือคะ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น”

“ถ้างั้นเราไม่ต้องเลื่อนค่ะ”

คีรินมองซองในมือเธอ ความหวังที่เพิ่งเกิดขึ้นหายไปช้า ๆ

“คุณโกรธผม ผมเข้าใจ”

ลลินถอนหายใจเบา ๆ

“ฉันโกรธค่ะ แต่ฉันไม่ได้อยากหย่าเพื่อให้คุณรู้ว่าฉันโกรธ”

เธอเก็บเอกสารเข้ากระเป๋า ยกสายสะพายขึ้นวางบนตัก

“ฉันอยากหย่าเพราะไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้แล้ว เวลาฉันพูด คุณรอให้ฉันพูดจบเพื่อจะไปทำอย่างอื่น เวลาฉันร้องไห้ คุณคิดว่าปล่อยไว้เดี๋ยวฉันก็ดีขึ้น แล้วฉันก็พยายามดีขึ้นจริง ๆ เพราะไม่อยากเป็นปัญหาอีกเรื่องของคุณ”

คนเดินผ่านม้านั่งไปสองคน เสียงเรียกหมายเลขจากในอาคารดังลอดประตูออกมา

“เมื่อคืนคุณอ่านเอกสาร ฉันดีใจ” เธอพูดต่อ “แต่ฉันยังกลับไปอยู่บ้านนั้นไม่ได้เพียงเพราะคุณเพิ่งอ่าน”

คีรินก้มลงมองมือตัวเอง แหวนยังอยู่บนนิ้วนาง

ของเธอไม่อยู่แล้ว

“คุณเคยรักผมไหม”

เขารู้ว่าคำถามเห็นแก่ตัวทันทีที่พูดจบ

ลลินเงียบไปนาน

“เคยค่ะ”

มันควรเป็นคำตอบที่เขารู้อยู่ก่อนแล้ว เธอเคยพูดในวันแต่งงาน เคยเขียนในการ์ด เคยบอกตอนเขาแสร้งหลับเพราะไม่รู้จะตอบอย่างไร

“ฉันถึงอยู่ได้นานขนาดนั้น”

การดำเนินเรื่องใช้เวลานานกว่าที่คีรินคิด

มีเอกสารให้ตรวจ มีข้อมูลให้ยืนยัน และช่วงรอที่ทั้งคู่นั่งเก้าอี้ติดกันโดยไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน ลลินหยิบหนังสือเล่มบางขึ้นมาอ่าน คีรินเปิดแฟ้มข้อตกลงที่เคยลงชื่อในเช้าวาน

คราวนี้เขาอ่านทุกบรรทัด

เธอไม่ได้ขอทรัพย์สินก้อนใหญ่ ไม่ได้ขอรถหรือบ้าน แต่มีรายการเงินส่วนของเธอซึ่งควรแยกคืน และข้อตกลงค่าใช้จ่ายบางส่วนที่ทั้งคู่รับไว้ร่วมกัน

ท้ายหน้ามีลายมือเล็ก ๆ ซึ่งเขาไม่เห็นเมื่อวาน

ฉันคำนวณจากยอดจริงแล้ว ถ้ามีจุดไหนผิด เราตรวจด้วยกันได้ค่ะ

เขาคิดถึงโต๊ะอาหารในบ้าน ลลินเคยชวนตรวจด้วยกันหลายเรื่อง แต่เขามักบอกให้เธอจัดการได้เลย

คำที่เคยฟังเหมือนไว้ใจ บัดนี้กลับคล้ายการผลักงานทั้งหมดออกไปพ้นตัว

เมื่อเจ้าหน้าที่เรียก ลลินปิดหนังสือ

คีรินลุกขึ้นตาม

เขาไม่พูดขอเลื่อนอีก

ตอนเดินออกมาจากอาคาร แดดเกือบเที่ยงส่องจนลลินต้องหรี่ตา

เธอมีเอกสารเพิ่มขึ้นไม่กี่แผ่น น้ำหนักในกระเป๋าแทบไม่เปลี่ยน แต่ขณะที่ก้าวลงบันได เธอจับราวแน่นกว่าปกติ

คีรินขยับเข้ามาโดยสัญชาตญาณ แล้วหยุดเมื่อเห็นว่าเธอยืนได้เอง

“ผมขอโทษ”

ลลินมองเขา ไม่มีคำแก้ตัวตามมาเป็นครั้งแรก

“ฉันได้ยินแล้วค่ะ”

เขาพยักหน้า ปล่อยให้เธอเดินไปหารดา

โทรศัพท์ของเขาดังขึ้นก่อนรถของทั้งคู่จะเคลื่อนออก ชื่ออาสมภพปรากฏบนหน้าจอ

“ได้ข่าวว่าหลานขอแฟ้มเก่าตั้งแต่เช้า” น้ำเสียงปลายสายเป็นกันเอง “มีอะไรให้ช่วยไหม”

คีรินมองรถที่กำลังเลี้ยวพ้นประตู

“ผมอยากรู้เรื่องอนันต์ วรเศรษฐ์ครับ”

เงียบไปเพียงอึดใจเดียว

“เรื่องนั้นจบไปนานแล้ว”

“สำหรับลินยังไม่จบ”

สมภพหัวเราะเบา ๆ เหมือนผู้ใหญ่ได้ยินความดื้อของเด็ก

“ตอนนี้เธอก็ไม่ใช่คนในครอบครัวเราแล้วนี่ คีริน”

มือที่ถือโทรศัพท์ของเขาเย็นลง

เขายังไม่ได้บอกเรื่องการหย่าให้ใครในครอบครัวรู้